O Xabarín
baixa á rúa.

O xabarín é un animal de terra profunda que fura os toxos coa única forza do seu fociño, sen pedirlle licenza nin perdón a ninguén. O noso ritmo nace dese mesmo instinto: un pulso ancestral que non se aprende nos libros, séntese nas entrañas. Cando Rumbantela ruxe, esgaratamos no asfalto para rescatar a esencia da festa máis pura.

Na escuridade do bosque non hai solistas, atrís nin liñas de mando. Existe a manda. Cando o bloque avanza, o tremor dos surdos replica o trote pesado e colectivo do animal totémico. Somos un só corpo orgánico onde a individualidade se disolve para que o bloco ruxa cunha soa voz. Se avanza un, avanzamos todos.

Conta o mito que a forza do xabarín nunca se volve agresiva cara a dentro: é enerxía de amparo, refuxio e lealdade inquebrantable. En Rumbantela gravamos ese instinto a lume: un espazo totalmente horizontal onde o coidado mutuo non é norma escrita, é instinto. Aquí integramos a nenos, mozos e maiores nunha liña de marcha onde o peso do tambor nos iguala a todos.